Podczas drugiej wojny światowej Polska była jedynym krajem, który posiadał struktury podziemne. Do dzisiaj określane są one mianem Polskiego Państwa Podziemnego. Po raz pierwszy nazwa ta pojawiła się oficjalnie w roku poprzedzającym zakończenie drugiej wojny światowej. Miało to miejsce w „Biuletynie Informacyjnym” – konspiracyjnym czasopiśmie wychodzącym w okresie okupacji w Warszawie. Początkowo to właśnie Warszawa pełniła funkcję stolicy Polskiego Państwa Podziemnego, jednakże w momencie, kiedy powstanie warszawskie zakończyło się klęską, rolę tę przejęła Częstochowa.

Działalność tych struktur objęła swoim zasięgiem praktycznie wszystkie dziedziny – od polityki zaczynając, a na edukacji kończąc. Składały się one z dwóch pionów, a mianowicie wojskowego oraz cywilnego. Ujawniły się oficjalnie dopiero przy okazji powyżej już wspomnianego powstania warszawskiego. Pion wojskowy zajmował się przede wszystkim militarną rozbudową, zaś cywilny miał zagwarantować instytucjom państwowym ciągłość.